Menambat Semula Hati dan Minda Pengundi: Pemasaran Politik dalam Pilihan Raya Umum Malaysia

  • Koay Hean Wei Pusat Pengajian Pendidikan Jarak Jauh (PPPJJ), Universiti Sains Malaysia, 11800 USM, Pulau Pinang, Malaysia.
  • Nurulhasanah Abdul Rahman Pusat Pengajian Pendidikan Jarak Jauh (PPPJJ), Universiti Sains Malaysia, 11800 USM, Pulau Pinang, Malaysia.
Keywords: Pemasaran politik, Barisan Nasional, Politik, Pilihan raya, Malaysia

Abstract

Ketahanan dan kekuatan Barisan Nasional (BN) dilihat semakin tidak kukuh sejak pilihan raya umum (PRU) pada tahun 2008. Penerimaan rakyat terhadap perkembangan politik melalui media sosial mewujudkan peluang kepada parti-parti politik yang lain dalam memancing undi rakyat. Situasi ini dapat dilihat sebagai alat pemasaran politik yang menitikberatkan penggunaan media baharu dalam pilihan raya umum di Malaysia. Sejak tahun 1969, BN tidak pernah kalah dalam pilihan raya umum di kawasan parlimen. Namun, tsunami politik telah berlaku dalam Pilihan Raya Umum ke-12 (PRU12) apabila BN memenangi 140 kerusi di Dewan Rakyat daripada 222 kerusi, manakala parti pembangkang seperti Pakatan Rakyat (PR) memenangi 82 kerusi. Ini merupakan kali pertama dalam sejarah Malaysia yang menunjukkan BN memenangi pilihan raya umum dengan jumlah undi yang sangat sedikit. Malah, corak pengundian semakin ketara semasa PRU13 apabila pengundi menunjukkan sokongan yang lebih kuat kepada parti pembangkang (selain BN). Dengan itu, artikel ini mengupas peranan pemasaran politik dan kepentingannya kepada BN semasa PRU. Secara khususnya, terdapat beberapa konsep pemasaran politik yang mampu mempengaruhi minat dan kecenderungan pengundi dalam menyokong sesuatu parti politik. Antaranya ialah hubungan langsung dengan pengundi, hubungan tidak langsung dengan pengundi, kedudukan parti dominan, pemimpin parti, penggiliran sempadan, ketaksamarataan sempadan, penandaan semula sempadan dan sistem majoriti mudah (FPTP). Pemahaman tentang kepentingan konsep ini sebagai alat pemasaran politik mampu membuka mata dan minda pemimpin parti politik sedia ada dalam mengenal pasti kaedah yang paling sesuai untuk kekal relevan dalam pilihan raya umum yang akan datang.

Downloads

Download data is not yet available.

References

Adjei, J. K. (2013). A Comparative Analysis of Ghana’s First-Past-thePost (FPTP) Electoral System and the Proportional Representation (PR) System. Journal of Global Initiatives, 8(1), 9-23.

Brown, G. (2005). Playing the (Non)ethnic Card: The Electoral System and Ethnic Voting Patterns in Malaysia. Ethnopolitics, 4(4), 11-17.

Cain, B. E. (1984). Reapportionment Puzzle. Berkeley: University of California Press.

Case, W. (2010). Malaysia’s 2008 General Election - Transition from Single-party Dominance? Journal of Current Southeast Asian Affairs, 29(2), 121-156.

Chin, H. W. (2018). Constituency Delimitation and Electoral Authoritarianism in Malaysia. Commonwealth Journal of International Affairs, 107(1), 67-80.

Couture, L. (2014). Proportional Representation: Redeeming the Democratic Deficit. Innovation Journal: The Public Sector Innovation Journal, 19(1), 1-12.

Edward, E., & Lees-Marshment, J. (2021). Political Marketing and Management in the 2020 New Zealand General Election. London: Palgrave Macmillan.

Friedman, J. N., & Holden, R. T. (2008). Optimal Gerrymandering: Sometimes Pack, But Never Crack. American Economic Review, 98(1), 113-144.

Grofman, B. (1985). Criteria for Districting: A Social Science Perspective. UCLA Law Review, 33(1), 177-184.

Grofman, B., & Scarrcow, H. (1982). Current Issues in Reapportionment. Law and Politics Quarterly, 4(4), 435-474.

Gurnam, K. S., & Ranjit, K. (2010). Learner Autonomy Via Asynchronous Online Interactions: A Malaysian Perspective. Journal of Education and Development using Information and Communication Technology, 6(3), 88-100.

Harding, A. J., Neo, J. L, Shah, D. A. H. and Tay, T. V. W. (2018). Malaysia: The State of Liberal Democracy. International Journal of Constitutional Law, 16(2), 625-634.

Harrop, M. (1990). Political Marketing. Parliamentary Affairs, 43(3), 277-292.

Heufers, R. (2002). The Politics of Democracy in Malaysia. ASIEN-the German Journal on Contemporary Asia, 85(1), 39-60.

Ibrahim, M. A., Ationg, R., Esa, M. S., & Layapan, M. (2020). Analisis Pola Pengundian dan Senario Politik Semasa di Malaysia Era Pasca Pilihan Raya Umum (PRU) ke-14 berdasarkan Pilihan Raya Kecil P186 Sandakan, Sabah. Malaysian Journal of Social Sciences and Humanities (MJSSH), 5(5), 60-71.

Isnin, I., Hamil, J. H., & Noor, M. N. M. (2021). Kesan Elitisme dan Pluralisme dalam Politik Malaysia. Malaysian Journal of Social Sciences and Humanities (MJSSH), 6(12), 50-59.

Jasmine, B. A, & Yarina, B. A. (2009). The Fiasco of Political Marketing: A Malaysian Election Experience. Research Management Institute, 8(1), 967-978.

Kasim, A., Azizuddin, M. and Sani M, (2016). The 2013 General Elections in Malaysia: An Analysis of Online News Portals. Kasetsart Journal of Social Sciences, 37(1), 119-125.

Kasmani, M, F., Sabran, R., & Ramle, N. (2014). Can Twitter be an Effective Platform for Political Discourse in Malaysia? A Study of #PRU13. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 155(2014), 348-355.

Ladewig, Jeffrey W., & Mathew P. Jasinski. (2008).“Remedies for Interstate alapportionment of theU.S. House of Representatives.” Perspectives on Politics, 6(1), 89–107.

Lee, C. H. (2007). Barisan Nasional - Political Dominance and the General Elections of 2004 in Malaysia. Journal of Current Southeast Asian Affairs, 26(2), 38-65.

Lee, H. G. (2013). Steadily Amplified Rural Votes Decide Malaysian Elections. Institute of South East Asian Studies. 5(1), 1 -11.

Lee, F. E., & Oppenheimer, B. I. (1999). Senate Apportionment: Competitiveness and Partisan Advantage. Legislative Studies Quarterly, 22(1), 3-24.

Lees-Marshment, J. (2001). The Marriage of Politics and Marketing. Political Studies, 49(1), 692-713.

Lees-Marshment, J. (2019). Marketing Scholars and Political Marketing: The Pragmatic and Principled Reasons for Why Marketing Academics Should Research the Use of Marketing in the Political Arena. Customer Needs and Solutions, 6(3), 41-48.

Manikas, P., & Thornton, L. L. (2003). Political Parties in Asia: Promoting Reform and Combating Corruption in Eight Countries. Washington: National Democratic Institute for International Affairs.

Milazzo, C., Moser, R. G. & Scheiner, E. (2017). Social Diversity Affects the Number of Parties Even Under First-Past-the-Post Rule. Research Article, 51(7), 938-974.

Moniruzzaman, M. & Farzana, K. F. (2018). Malaysia’ 14th General Election: End of an epoch, and beginning of a new? Intellectual Discourse, 26(1), 207-228.

Monroe, L. (1994). Disproportionality and malapportionment: Measuring electoral inequity. Electoral Studies, 13(2), 132–149.

Moten, A. R. (2009). 2004 and 2008 General Elections in Malaysia: Towards a Multicultural, Bi-party Political System? Asian Journal of Political Science, 17(2), 173-194.

Norris, P. (1997). Choosing Electoral Systems: Proportional, Majoritarian and Mixed Systems. International Political Science Review, 18(3), 297-312.

Ostwald, K. (2017). Federalism without Decentralization: Power Consolidation in Malaysia. Journal of Southeast Asian Economies, 34(3), 488-506.

Owen, G., & Grofman B. (1988). Optimal Partisan Gerrymandering. Political Geography Quarterly, 7(1), 5-22.

Pauline L. (2015). Political Communication in Malaysia: A Study on the Use of New Media in Politics. Journal of Democracy, 7(1), 46-71.

Saat, N. (2018). UMNO Revival: Reaffirmation of Ideology or Reform? Yusof Ishak Institute, 72(2018), 1-8.

Shelley, F. M. (2002). A Constitutional Choice Approach to Electoral District Boundary Delineation. Political Geography Quarterly, 1(4), 341-350.

Sivaraman, S. K., Pawi, A. A. A., & Rahman, Z. A. (2022). Satu Kajian Proses Memahami Politik Baharu di Malaysia. Malaysian Journal of Social Sciences and Humanities (MJSSH), 7(12), 1-16.

Smeltzer, S., & Keddy, D. (2010). Won't you be my (Political) friend? The changing face(book) of socio-political contestation in Malaysia. Canadian Journal of Development Studies, 30(3), 421-440.

Suruhanjaya Pilihan Raya Malaysia. (2013). Kedudukan Kerusi Parlimen - DUN. http://www.spr.gov.my/.

Taylor, P. J., & Johnston, R. J. (1979). Geography of Elections. London: Croom Helm.

Welsh, B. (2013). Malaysian elections 2013: a step backward. Journal of Democracy, 23(4), 136-150.

Wouldiam, C. (1996). UMNO Paramountcy: A Report on Single-Party Dominance in Malaysia. Party Politics, 2(1), 115-127.

Wouldnat, L., Joann, W., Tamam, E., & Annette, A. (2013). Online Media and Political Participation. The Case of Malaysia. Mass Communication and Society, 16(4), 557-585.

Yusof, M. F., Ghazali, M. A., Rosli, N., & Alias, M. S. (2015). Public Perception towards the Election Commission in Malaysia. Asian Social Science, 11(26), 347-357.

Zainal, A. A., Zuryati, M. Y., & Asmah, L. Y. (2017). Relevance of the Current Electoral System in Malaysia: Time for Change ? International Journal of Arts & Sciences, 9(4), 83-90.

Published
2023-07-31
Section
Articles